Socjotechniki jako narzędzia do codziennego użytku

W dzisiejszym świecie, w którym informacje są cenniejsze niż złoto czy pieniądze, równie ważny jest sposób ich uzyskiwania.

O ile złoto, ten migoczący kruszec, lub też to płynne, czarne złoto, czyli ropę, można było do pewnego momentu w historii po prostu „znaleźć”, zacząć wydobywać, powoli sprzedawać lub nim handlować i w ten sposób budować pewien kapitał na dalsze inwestycje, o tyle informacje są trudne do pozyskania znikąd. Tę „walutę” trzeba zdobyć poprzez, generalnie, szeroko pojęty kontakt z ludźmi, którzy posiadają takie informacje w całości lub w części.

Clue: niech powiedzą to, czego mówić nie powinni

Zazwyczaj, tak jak w każdym kinie akcji pokroju Jamesa Bonda, chodzi o to, by dosłownie spowodować, że ktoś się wygada. Kwestia pozostaje taka, jak spowodować, aby powiedział dokładnie to, o co chodzi, lub coś, co może się po prostu przydać. Zależy to z kolei od tego, jak dobrze poszedł „OSINting” i analiza OPSEC. Tutaj zazwyczaj dochodzimy do swoistego rozdroża — albo robimy to legalnie, albo nielegalnie. Osobiście zalecam robić OSINT, OPSEC i wszelkie zastosowania socjotechnik w granicach prawa stanowionego przez lokalną jurysdykcję.

W ramach zarówno OSINT, jak i OPSEC, a także już samych „ataków”, socjotechniki są dosłownie niezbędne. Często dzięki nim atakujący system informacyjny jest w stanie otrzymać dostęp do systemów lub informacji poufnych, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego.

Idąc tym tropem, nietrudno wywnioskować, że socjotechniki są narzędziem manipulacji, a więc mogą pozwalać nam na przekonanie kogoś do naszej woli, np. przekazania nam danych dostępowych czy poufnej informacji o lokalizacji jakiegoś urządzenia, teczki czy konkretnej osoby.

Większość zatem sprowadza się do wyciągnięcia informacji, których ktoś nie powinien przekazywać. W codziennym życiu oczywiście nie potrzebujemy często takich poufnych, tajnych danych, jednak zazwyczaj warto spowodować, aby ktoś podzielił się czymś, nie budząc podejrzeń u tej osoby co do tego, do czego tego potrzebujemy. Często własne działania warto „maskować”, by nie narażać się na przedwczesne ocenianie przez innych. Jest to szczególnie przydatne w środowiskach korporacyjnych, gdzie nierzadko występuje wyścig szczurów.

A więc… codziennego użytku mówisz?

Dokładnie tak. Powyższy przykład, oczywiście bardzo ogólnikowy, jest próbą naświetlenia, że socjotechniki mogą dać oszałamiające rezultaty, jeśli są wykorzystane w umiejętny sposób.

Skoro możliwe jest to w środowisku i w otoczeniu osób, których nie znamy, to tym bardziej powinno być możliwe w przypadku osób, które znamy, a co dopiero tych, które nam ufają, prawda?

No, oczywiście, że tak.

Tutaj na chwilę się zatrzymajmy. Od tego momentu będę opisywał wyłącznie to, co można zrobić. Co wcale nie oznacza, że należy to robić, szczególnie jeśli mogłoby to wykroczyć poza normy moralne, etyczne czy jakiekolwiek inne normy społeczne. Jak z każdym narzędziem o podłożu socjologicznym — proszę, bądź ostrożny.

W związku z tym socjotechniki można wykorzystywać w codziennej pracy w swoim zespole lub w najbliższym kręgu znajomych.

Przykładowo, zamiast wdawać się w dyskusję, która już na starcie jest stracona — wyczujesz to, gdy kogoś znasz na tyle dobrze, by wiedzieć, że nie ulegnie w danym temacie — spróbuj wyjść naprzeciw takiej osobie. Skoro zna już Twoje stanowisko, a Ty z wzajemnością, zaproponuj wypracowanie kompromisu, ale w taki sposób, by zaspokoić to, co jest kluczowe dla Ciebie, zostawiając rzekomo więcej punktów z pomysłu przeciwnika. To spowoduje, że osoba po drugiej stronie będzie zadowolona, bo poczuje się usatysfakcjonowana, a Ty uzyskasz to, co było najbardziej istotne. Z mojej perspektywy to technika zbliżona, poniekąd z podobnej rodziny, co technika „A ponadto”, czyli gdy nie dość, że próbujemy przekonać kogoś do siebie — zwykle obcą osobę — robiąc mu przysługę, pomagając z problemem, to jeszcze proponujemy mu „gratis”.

A jak wiemy, gratis to uczciwa cena. I tutaj funkcjonuje to podobnie — chcemy czegoś konkretnego, ale w zamian proponujemy ustępstwo, a nie dość, że to, to jeszcze „gratis”: rezygnujemy z części naszych postulatów, które realnie mają dla nas mniejsze znaczenie w danym momencie. Możemy próbować uzyskać to później.

Inną opcją jest wykorzystanie informacji, które padają na forum, aby wyjść z inicjatywą. Często możesz usłyszeć, szczególnie od rodziców, żeby się nie wychylać. Niekiedy to dobre podejście. Z drugiej strony, mając dobre argumenty czy pomysł, warto wyjść naprzód i zaproponować go np. w swoim zespole, w firmie. Istotnym elementem jest rozpoznanie osoby, która jest decyzyjna. Innymi słowy, dokładnie tak samo jak w OSINTowaniu, pod żadnym pozorem nie rób tego ad hoc. Nawet jeśli pracujesz w firmie już dłuższy czas, ale nie jesteś przekonany, że kierownik czy ktoś o szczebel wyżej dostrzega Cię, to tym bardziej nie oczekuj, że zaufa Twoim pomysłom. Wpierw należy przygotować grunt pod swoje działania, pokazując, że jesteś. Pamiętaj jednak, aby nie doszło do sytuacji, w której próbujesz się na siłę pokazać i „zabłysnąć”. Najważniejsze, przynajmniej w mojej opinii, jest to, byś pokazał, że jesteś godny zaufania i wykonujesz swoją pracę, jednak nie nadgorliwie.

Osoba, która jest sumienna, solidna i godna zaufania, budzi respekt, a to zmienia płaszczyznę komunikacji ze wspomnianą osobą decyzyjną.

Docelowo takie działania mogą pomóc osiągać cele, należy jednak pamiętać, że pod żadnym pozorem nie należy wykorzystywać tego przeciwko innym ludziom, a na pewno nie tak, by im szkodzić. Zawsze powinniśmy się kierować zasadą: Primum non nocere, czyli przede wszystkim nie szkodzić. Oryginalnie przypisuje się ją Hipokratesowi, a także medycynie, ale z mojej perspektywy, gdyby większość ludzi na świecie się tym kierowała, byłoby nam wszystkim łatwiej.